چه خووه مال بار كنه يارت وا بات بو
كميت چال زين مخملي به زير پات بو
چه خووه مال بار ونه به دشت شيمبار
دست گل منه دستوم بو چي پار و پي رار
آي عزيزوم مينا بنوش دستمال هفت رنگ
چي تيات پيدانداد به ايل چهار لنگ
مو اويدوم كهد ره ديدوم نبيدت
خاطروم جا نگرد كندوم به دينت
مو اويدوم كهد ره ري كردوم وا پشت
غم خوم كم سيم نبيد سرديت مونه كشت
اي عزيزوم مينا بنوش دستمال هفت رنگ
چي تيات پيدا نداد به ايل چهر لنگ
عاشقوم ديونه يوم بيان بوكوشينوم
بونديم كهد گل هيچ مگوشينوم
آي بلال بلالوم ددر خالك به نوفتت
آي تش به جونوم ايوني گلوم واگفت و لوفتت
چه خووه شو مهي پا تش تونگي
تا خروس خون گپ زني وا همدرنگي
چه خووه شو مهي پا تش چاله
سير بخوني سي گلت بلال بلاله
آي بلال بلالوم بلال بلالوم گلوم خالك به نوفتت
تش به جونوم ايوني گلوم وا گفت و لوفتت
شعر از خواننده فقيد و محبوب بختياري مسود بختياري
به پيرامن كوهساري بلند دياريست پرمايه و ارجمند
ده و بيشه و دشت و آب روان زميني چو خورشيد روشن روان
گران بار كوهي بلند اختري سپهر افسري ايزدي گوهري
زيك سو به ماهي فرو هشته يال وز آن سوي بر ماه گسترده بال
همانا كه آن مرز مينو سرشت بود لختي از خاك خرم بهشت
گريبانش از گوهر آكنده است عبيرش به دامن پراكنده است
در آن سرزمين كرده جاي نسشت نژادي جوانمرد و "ايران" پرست
دلير و گرانست و پولاد خاي سرافراز و با نام و جنگ آزماي
گه آشتي آب آتش نورد چو درياي آتش به گاه نبرد
سواران شير افكن پيل تن پدر بر پدر گرد و شمشيرزن
همه از در فر فرماندهي پديد آورد روزگار بهي
گروهي چو خورشيد روشن گرا تباري زخورشيد روشن ترا
مر آن مرز را "بختياريست" نام كه بادش جهان رام و گردون به كام
گر ايران زمين، بختياري نداشت برانم كه از بخت ياري نداشت
همه مردمش گرد و شير اوژنند تو گوئي مگر كوهي از آهنند
پژمان بختياری
