غزل به زبان بختیاری ...شعری از داراب افسر بختیاری

بنام خدا

سیاهی سر زلف تو روزگار منه

کرشمه کار تنه و گریوه کار منه

دلم نخواست که زلف سیاسه خم بزنه

یو هرقدر که به پیچس گره به کار منه

ز دیری تو چونو خین اریزه از دل مو

که مرگ حاضر و هردم به انتظار منه

تمام حسرت و دلتنگی مو از اینه

خدا نکرده بفهمی یو روزگار منه

گذشت افسر دی روزگار خوشحالی

خزان عشق گرهده گل بهار منه

 

شعر از داراب افسر بختیاری

تقدیم به بختیاریهای عاشق

بيو بريم مال خومون والا تشس بلازه

بنشينيم دور يك  والا شوگار درازه

بيار دستاته بنه من دستوم كه تا جون داريم دوتائيمون چي مه و آستاره

كل يك بويم

بي ياو بي ياو تا نمهنيم تهنا بونديم عهدي كه تا هدمون همدرنگ و ستين دل يك بويم

 

 

 

 

 

 

 

شعری از مسعود بختیاری

چه خووه مال بار كنه يارت وا بات بو

كميت چال زين مخملي به زير پات بو

چه خووه مال بار ونه به دشت شيمبار

دست گل منه دستوم بو چي پار و پي رار

آي عزيزوم مينا بنوش دستمال هفت رنگ

چي تيات پيدانداد به ايل چهار لنگ

مو اويدوم كهد ره ديدوم نبيدت

خاطروم جا نگرد كندوم به دينت

مو اويدوم كهد ره ري كردوم وا پشت

غم خوم كم سيم نبيد سرديت مونه كشت

اي عزيزوم مينا بنوش دستمال هفت رنگ

چي تيات پيدا نداد به ايل چهر لنگ

عاشقوم ديونه يوم بيان بوكوشينوم

بونديم كهد گل هيچ مگوشينوم

آي بلال بلالوم ددر خالك به نوفتت

آي تش به جونوم ايوني گلوم واگفت و لوفتت

چه خووه شو مهي پا تش تونگي

تا خروس خون گپ زني وا همدرنگي

چه خووه شو مهي پا تش چاله

سير بخوني سي گلت بلال بلاله

آي بلال بلالوم بلال بلالوم گلوم خالك به نوفتت

تش به جونوم ايوني گلوم وا گفت و لوفتت

 

شعر از خواننده فقيد و محبوب بختياري مسود بختياري

شعری از پژمان بختیاری

به پيرامن كوهساري بلند دياريست پرمايه و ارجمند
ده و بيشه و دشت و آب روان زميني چو خورشيد روشن روان
گران بار كوهي بلند اختري سپهر افسري ايزدي گوهري
زيك سو به ماهي فرو هشته يال وز آن سوي بر ماه گسترده بال
همانا كه آن مرز مينو سرشت بود لختي از خاك خرم بهشت
گريبانش از گوهر آكنده است عبيرش به دامن پراكنده است
در آن سرزمين كرده جاي نسشت نژادي جوانمرد و "ايران" پرست
دلير و گرانست و پولاد خاي سرافراز و با نام و جنگ آزماي
گه آشتي آب آتش نورد چو درياي آتش به گاه نبرد
سواران شير افكن پيل تن پدر بر پدر گرد و شمشيرزن
همه از در فر فرماندهي پديد آورد روزگار بهي
گروهي چو خورشيد روشن گرا تباري زخورشيد روشن ترا
مر آن مرز را "بختياريست" نام كه بادش جهان رام و گردون به كام
گر ايران زمين، بختياري نداشت برانم كه از بخت ياري نداشت
همه مردمش گرد و شير اوژنند تو گوئي مگر كوهي از آهنند



پژمان بختياری

غزل به زبان بختیاری

بنام خداوند بخشنده مهربان

سياهي سر زلف تو روزگار منه

كرشمه كار تنه و گريوه كار منه

دلم نخواست زلف سياسه خم بزنه

يو هر قدر كه به پيچس گره به كار منه

زديري تو چونو خين اريزه از دل مو

كه مرگ حاضر و هردم به انتظار منه

تمام حسرت و دلتنگي مو از اينه

خدا نكرده بفهمي يو روزگار منه

گذشت افسر دي روزگار خوشحالي

خزان عشق گرهده گل بهار منه

 

شعر داراب افسر بختياري –سال 1316

عمرویه -به زبان بختیاری -شعر از داراب افسر بختیاری

بنام خدا

پيشاپيش 13رجب ميلاد با سعادت مولود كعبه رو خدمت همه خوانندگان اين وبلاگ تبريك عرض نموده و شعر عمرويه سروده شاعر فقيد بختياري كه نشانه عشق ما بختياريها به مولايمان علي عليه السلام ميباشد رو تقديم به محضر شما عزيزان مينمايم .

اي كسوني كه اگوين شيخ عمر خدمت كرد

دين اسلام از او گشت مسلم به قرار

داستوني مو زتاريخ اگومت گوش بگر

تا به بد جنسي شيخت بكني خود اقرار

بوو معاويه كر حرب ابوسفيان بيد

خواست از مذهب اسلام بره تار و نتار

به سر احمد مرسل قشن از كينه كشيد

حضرت خير بشر بيد و تمام انصار

كل اصحاب به زحمت همه خندق كندن

خاك وگل پاك اكشيدن همه با كول و كنار

عمرو از كينه اسبه ز خندق پرنيد

مات وابين همه خلق از او اسب و سوار

زغروري كه به سر داشت ز دل نعره كشيد

يا محمد پ چته ؟سي چه نشستي به حصار ؟

مو اويدم كه زخندق بكشم تون صحرا

روز بايد كه به چشمت بكنم چي شو تار

ريشه و بيخ تنه وا  مو ز دنيا بكنم

مونه اگون عمرو كر عبدود ريشه درار

عبدود بوم خبر از مو نداره ار اخوم

به جلات تش نزنم و نكنم حونته بار

سر ره جستنمه ار كه قورونت ندرم

هرچه داري هش و هوش پاك نبرم با خرو بار

حضرت ختم رسل بنگ به اصحاب كشيد

كه يكيتون بروين و بكشين ئي اسگ هار

چو نوازترس همه رنگ زريسون پرست

كه جواو هيچ ندادن به رسول مختار

زسر قهر ورستاد به پا شير خدا

گد گوويل يونه چي شير و منم شير شكار

باحضور همه اصحاب علي عرض بكرد

احمد ار ادن بده مو ابرم از يو دمار

حضرت ختم رسل گد به جواوس بنشين

جنگ با فيل خدانه تو چونو خوار مدار

يا علي مر تو ندوني يو كر عبدود

قزقزي كم بكن و رو بنشين كار مدار

وقتي فهميدعلي ميل پيامبر ني دي

ز سر قهر گزيد لونه و رهدي به كنار

حرف بي موقع عمر زيد كه معناس يو بيد

كه وريستين گويل برويم پاك به فرار

سر جرنيد طرف عمرو و به آزار بلند

گد يكي قصه مو دونم ز همي لكه چنار

عمرو بيد و مو و كر تاتم هشام

منه يك قافله سنگين ارهديم شو تار

يه دفعه بي خبري دز سر رهمونه گرد

ار همه چهار نفر بين زيادتر ز هزار

عمرو ور دست گرد كره شتر كرد درك

چشم تا زين به يك از همه سون برد دمار

احمد از حرف عمر اخم كشيد ور من يك

گد كه فاروق خرفتي و ني ياي هيچ به كار

حرف بي موقع مزن كر دل اردونه نبر

سي چه اي قدر ازني اي همه بي پي به گدار

به زبونت بزنه مار كه كركر نكني

چند سنگين اكني بار خوته روز شمار

باز عمرو از ته دل نعره و فرياد كشيد

يا محمد بفرستي تو زاصحاب كبار

گد به طعنه :مو اويمه به جهنم بروم

يا فرستم به بهشت پاك مو يونونه به قطار

باز علي عرض بكرد بس كه اجازه بده بم

باز فرمود :علي رو بنشين عذر ميار

باز عمروز ته دل بنگ به اصحاب كشيد

كه همي تازه  زپاتون ادرارم شولار

يه كله كاغذ يه ور سر شيخين بنم

آبروسون برم ور منه هر شهر و ديار

عمر وا بگرم ريشسه از ته بورم

دم خريس  و بكنم ورمنه اي ايل و تبار

سيل ور آينه نكردم و نتاشيم ريشم

به كنيزم نگدم در وره رو شونه بيار

نذر كردم خوم تك تش به مدينه بزنم

لاش اصحاب بسوزنم همه وا هيمه و خار

شتر و ميش و بزاتونو به غارت بورم

پاك خرونتونه برونم بورم بي اوسار

كيك چر وابنهم ور منه مال احمد

لاش اصحاب يكابك بكشم ور سر دار

دفعه سوم علي گد به محمد كه :بسه

اي قده خفت و خواري به سر خلق ميار

التماست اكنم تا سر پات بوسم

كه اجازه بدهي بم به حق هشت و جهار

جنگ بدر فراموش نكن مر نيدي

يو هم او شخصه كه از ترس مو رهده به فرار

گد محمد به علي :دست خدا پشت و پنات

تو برو تامو بوينم چه ابو آخر كار

شادمون شير خدا رهد طرف عمرو چو برق

مثل شيري كه بوينه به دم ريس شكار

عمرو ديدك چو علينه هو به آواز بلند

گد :تو ورگرد برو جون خته مفت مدار

دوستي مو و بوته تو فراموش نكن

تو برو تا كه بياهن همه اصحاب كبار

كر عفان پدر سي كجنه ؟سي چي ني يا ؟

شير ديده كه چونو دك ازنه مثل شكار

به ابوبكر بگو چند زني حيله و شند

نصف شو نيد كه گروسي و تپي ور ته غار

بوس هو پير دروگو به منه مال خمون

اگوهي دالو پيره كه كنه شير نكار

كجه پ رهده عمر وس بگو اي بخت بوت

ئي چو دي حيله و شند تو ني يا هيچ به كار

دي  به تسبيح و دعا نيد و به ورد منه لو

كر بي دا اخوهه تا نكنه ازمو فرار

گد علي :احمد و اصحاب كنيز داتن

كه چونو گپ ازني ئي همه با فيس و وقار

اگوهم شهر مدينه بتيول بوته

كه اگوي تش ازنم بس همه با هيمه و خار

مر ندوني چو مني خدمت احمد اكنه

كه ز شمشير مو لرزنده ابو ليل و النهار

منه اگون حيدر كرار كه معنيس يونه

كه منه جنگ ز دشمن نكنه هيچ فرار

دوش بيدي كه منه بدر مو غوغا كردم

تاته زوونته گرهدم و كشيدم به مهار

عتبه و شيبه و او هنظله مر ياد تو رهد

اشكماسونه مو شرنيدم ز يك چي چلوار

اگوهم مر فراموش تو وابيد به بدر

مرگ ايباريد زشمشير مو چي اور بهار

(عمرو)گد مرتو ندوني مو تلافي اكنم

ابرم از تو و اصحاب همه نسل و نتار

آخرس جنگ قريشه تو و محمد وندين

به دورو بسكه گدين روز قيامت و شمار

اگوهم گوش تو كر بيد به محمد چه گدم

كه مونم عمرو كر عبدود ريشه درار

اسم مو زوون به زوون وسته منه ايل عرب

رهده تا ملك عجم تا بره سي چين و تتار

نوم مو ار به پلنگون به منه كه يرسه

پاك زترس مو الرزن اگوسي ته غار

كر بوطالب اگر حرف مونو گوش اگري

رهدگير رو دره زير جنگ مونو خوار مدار

عتبه و شيبه و اينونه كه كشتي دوني

گله سگ گرگنو طي شيرنيان هيچ به شمار

گدمت بوت ابو طالب و تاتت عباسي

به مو بيدن به همه حال همه همدم و يار

حيفم از باوت كه مردي تو و محمد مندين

كه چو نو فتنه نكارين به منه ايل و تبار

چند ترين فنق درارين ز ختون هي شو وروز

يه كتابي بنويسين كه ني يا هيچ به كار

گد علي بس كه :بسه بخت بوت حرف نزن

چند تري قصه بياري نو ز پير آر و ز پار

عمرو شمشير كشيد خواست بجمنه به علي

گد علي :مطلبيه صبر كن دست بدار

گد علي بس :مو شنيدم تو گدي ور مين جنگ

ز سه خواهش ز  يكيسون مو ندارم انكار

عمرو گد :دشمن مو ار كه سه خواهش بكنه

زسه خواهش به يكيسون انماهم اقرار

حال اير ميل تو وابيده كه خواهش بكني

مو قبولس اكنم ارچه بوينم دشخار

گد علي بس :پ بي يو حرف مونه گوش بگر

دين اسلام و قبول كن .بت بهلي به كنار

گد كه :از دين بووم بخت بووم نيگذرم

تو ازي حرف گذر كن سخني تازه بيار

گد :حالا كه ني ياهي تو به دين احمد

جنك مكن واس برو حرف مزن كار مدار

گد :يابومه چو پرنيم ز خندق زنگل

كل و گاله زپي اسب اكردن بسيار

مو خجالت اكشم ار كه بخوم ور گردم

حرف زنگل چكنم كه اگوهن كرد فرار

گد :حالا كه جونونه پ در و از يابو

چونكه ناجور ابوهه جنگ پياده و سوار

عمرو سب خنه پي كرد و زدل نعره كشيد

كه بجمست زمين .گشت هوا تيره و تار

گد علي بس :كه تو وا ضربت اول بزني

تا نگون برد علي حيله و تزوير به كار

دست عمرو رهد به هوا خواست بجمنه به علي

زدل حضرت جبريل امين رهد قرار

سر پتي احمد مرسل و دو دستس به هوا

قسمي داد خدانه به حق هشت و چهار

تاته پير آدم ز زوني رهدي

ري ومين همه پاي كند حوا با دل زار

كل اصحاب اني يشتن همه با گردن كج

مس بارون باهار اشگ ارهدن به كنار

روح موسي ز كل عرش اچرنيد به خدا

كه خدايا تو علينه به سلامت وادار

به منه هو و جنجال هو جمنيد به علي

درك و خودسه شرنيد زيك مثل خيار

يه علف داغ نهادي به منه فرق سرس

اركه اكشت علي  كاتموم بيد و تبار

وقتي تكبير علي گد و كشيد ك شمشير

پاك ملائك پي نظاره كشين صف به قطار

آسمونها و زمين درهم و برهم وا بيد

انجم و چرخ برين پاك همه رهدن ز مدار

برق شمشير علي زيد منه عرش خدا

يونه اگون برق كه افتو ورس كرد فرار

عمرو فهميد كه ديه قافله مرگ رسيد

نوبت هونه كه بايد كنه زين مرحله بار

خواست تا جم بخوره شير خدا جمنيد بس

رونسه برق صفت وندبه لم چي لك دار

تا علي شند به عمرو مالك دوزخ چرنيد

به سرادار جهنم كه كليتانه بيار

گد منه غرفه تهي جاسه معين بكنين

گد كه بووس اوچونه گد روجل و بنداسه درار

عمرو رهمست زپا مر اگودي كوه رهمست

كه ورستاد ززمين خرمني از گرت و غبار

به منه گرت علي رد سر سينه س بنشست

مثل شاهي كه سر تخت نشينه به قرار

زمنه چرخ برين يك ملكي داد ندا

كافرين باد بدين سلطنت و شان و وقار

عمرو چرنيد به علي :اي مو به قربون سرت

وقتي كشتيم زره مه تو ز لاشم ندرار

گد علي بس كه :كري شاد بمير كه علي

نيد محتاج ئي آهن بي رنگ و نگار

دشنسه شير خدا از كل شالس درورد

گوش تا گوش سر عمرو بريد رستم وار

سر خين آلي عمرو به منه دس گرد

اخراميد به صد جلوه چو طاووس باهار

به همي حال اويد تا كه رسيدي به رسول

كرد تعظيم و به پاهاس سر كرد نثار

كل اصحاب و ابايك همه تكبير گدن

كه صداسون ز برافتو رسيد تا  به نسار

مختصر قشقره وابيد منه مال عرو

ز صداگاله و كل هيچ نه حدبيد نه شمار

حضرت ختم رسل دست علينه بگرد

ريسه بوسيد و بخنديد و نشوندس به كنار

جبريل از طرف حق به سه گم ويد به لم

گد به احمد كه سلامت ارسونه ستار

حق افرمايه كه از ضربت شمشيرعلي

مذهب و دين تو وابيد مسلم به قرار

نومسه با قلم سوزنوشتم كل عرش

پي شانس به دم عرش بزيدم ور دار

كوثر و حوض بهشته به تيولس  دادم

اختيار شو و روز كه اگون ليل و نهار

پاك ملائك همه نه حلقه به گوشس كردم

نصف شال خومه دامبس كه كنه زس دستار

به خدائي خودم قدر علينه دونم

نيفروشم مو يه ميسه به همه ايل و تبار

افسر ار مدح علينه بكنه حق داره

چون ني ياهه چو علي دي به جهان شاه سوار

 

 

 

 

شعری از داراب افسر بختیاری

تقديم به دوستان همراه دوار و همه همتباران عزيز

شعري بنام دلبريه از روانشاد داراب افسر بختياري

 

مواسير تونم اي ماه بكن ورمو نظر

موفقير تونم اي شاه به حالم بنير

مو دلم خواست كه روزينه سر آروم با تو

مو  دلم خواست شوينه بكنم با تو سحر

شاه خوبان تو بي يو تا به ركاب تو بيا

عشوه و نازو كرشمه همه با فتح و ظفر

راستي ار تو بيائي چقدر شاد ابووم

اي خدا چندي خووه زندگي با دلبر

منه گلزار بي يو عاشق و معشوق ببين

جلوه گل بني ير حسرت بلبل بني ير

گل بچينيم و بخنديم و بگرديم به باغ

تو بكن ناز كه نازت اكشه  نيلوفر

گل زرد مو اچينم كه به رنگ رخمه

گل سهر تو بچين و بزنس مر منه سر

گل حسرت زمونه چونكه مو حسرت به دلم

گل سوري ز تنه چونكه هدي زس بهتر

شو مهتاب من باغ مو و تو يكجا

چهچه بلبل و مستي شراب خلر

دست مو گردن تو دست تو گردن خم

روح در حالت پرواز و تنم زير و زبر

ينه گن زندگي خو ينه گن وقت عزيز

ينه گن لذت عمر و ينه گن حظ بشر

كافرم ار ببرم هيچ مو اسمي زبهشت

ناكسم ار بكنم ياد زحوض كوثر

اسو بايد بگم اي چرخ فلك چرخ مزن

اسو بايد بگم اي وقت زئي ما مگذر

گله مندم زتو اي دوست تو هم خت دوني

اخرس رحم نكردي تو به حال افسر (شايدم محسن )

تا پست بعدي دست علي نيهدار همه تون

دونگ دال

روزگار چی بادو بادچی روزگاره

روزگار چی کوچ لر هی به گداره

مویه

شیر زرد زونیه زید اخو بمیره

نداره گگه ای که بعد زخوس جاسه بگیره

کارد سیز من به غلاف ترسم خورس مور

کی نه دارم بعد ز خود واس به کونه زور

کارد سیز من به غلاف ترسم خورس زنگ

کی نه دارم بعد ز خود واس به کونه جنگ

برزگری

به نوم و نير خدا

برزگري :

 

امشب ميخوام بعد از مدتها يه مطلب در مورد زندگي بختياري بنويسم . خيلي برام سخت بود چي بنويسم ولي با توجه به رسيدن فصل گرما و كوچ ايل ياد برزگري و اشعار سوزناك اون افتادم . برزگر در زبان بختياري يعني كسي كه كحصول يا گندم درو ميكند . زماني كه ايل به سمت ييلاق يا به لهجه ما ايلاخ كوچ ميكند پس از ساكن شدن در محل خودشان . عده اي از جوانان و مردان ايل براي درو كردن محصول گندم بنا چار به گرمسير برمي گردند تا محصول را درو نموده و سپس به ايل برگردند . اشعار برزگري بيان عسق پاك و سوزناكي است  كه درك آن شايد براي هر كسي اسان نباشد . بايد بختياري باشي تا عمق و سوز اين اشعار را درك كني . زماني كه مرد در گرمسير درو ميكند براي عشق خود اشعاري را بصورت آواز زمزمه ميكند كه چند بيتي را براي شما عزيزان مينويسم .

 

زهر مارم با نون و گنم نو      يارم به ايلاخ انا شتا اي زنه دو

گره و گوره قدم چي دوال حشك    ري بگي بو نازنين گرما مونه كشت

يا و داس و ياودس يا و دنونا        ريشمه خلاص بكن زي كهنه زندون

لابه لائي برد گر چشمه شتيري     دس كنم به گردنت اي سوز شيرين

چويل سالن له تس كرده وا روه     كنسه كر جاهلي ور ناسه ور بو

 

در ميان نيز زن بختياري كه در ايلاخ ميباشد و از هواي سرو و دوغ و ماست خنك استفاده ميكند . همه را براي خود همانند زهر مار مي داند و چرا كه يار او در گرمسير و در هواي گرم در حال درو كردن ميباشد .زنان بختياري نيز اشعاري را براي مردان خود و در فراق آنها زمزمه ميكنند

زهر مارم با نون و گنم ماس     يارم  به گرمسير اناشتا ازنه داس

زهر مارم با ور ماس بن كاسه     يارم به گرمسير رنگس اي ملاسه

گرمسيري مو توني شو سيت ني كنم خام    پل كول به ورمه و سالن بي آو